24. igandea: Herrien desiratua

(24. igandeko ebanjelioa: Mk 8, 27-35)

Bada Jesusen galdera bat, herrien historia eta pertsonen bihotza mendeetan zehar erdiz erdi kezkatu duena: «Ni nor naizela dio jendeak?».

Eta Jesusen ikasle xume haiek han inguruan esaten ziren zurrumurruak jaso eta azaldu zizkioten. Gaur galdera horri erantzun behar izango bagenio, liburu asko eta asko idatzi beharko genituzke. 2000 urte hauetan askok hitz egin dute Jesusi buruz: idazle, pentsalari, artista, kirolari, fededun eta fedegabe.

Txiki-txikitatik gauza berak entzuten ohiturik, zenbaitek pentsatzen du Jesus inor gutxiri inporta zaiola gaur egun; gehienez ere, elizan igandero biltzen garen gutxi batzuei. Baina ez da hori horrela. Nik esango nuke asko eta asko direla galdera horren aurrean jarri direnak. Ba­tzuek ihes egin diote galderari, beste batzuek axolaz hartu dute; ihes egitea ere nolabaiteko erantzuna da. Jesusek nekez uzten du inor erasan gabe.

Alde edo kontra, sinestuz edo sinestu gabe, baina zaila da Jesusi zeharbidetik ihes egitea. Azken batean, Jesus ez baita guregandik kanpoan gelditzen den norbait edo zerbait; giza esperientziaren atal sakonena ukitzen du Jesusek.

Eta askotan, geure gogoz ez baldin bada ere, giza es­pe­ri­en­­tzia sakonenek galdera horren aurrean jartzen gaituzte: «Nor da niretzat Jesus?». Baina hori zergatik da? Zerk eramaten gaitu Jesusen galdera egitera? Txikitatik hartu dugun heziera bakarrik ote da?

André Gide idazle ospetsuak honela idatzi zuen behin: «Neure bihotzari gezurra esaten aspertua nago. Zuregandik ihes egiten nuela uste nuenean, alde guztietan aurkitzen zaitut… Badakit ez dela zu izan ezik beste inor, nire bihotz ase­ezin hau baretu dezakeenik». Hori izango da seguru asko.

Buruaz gauza asko pentsa eta erabaki dezakegu, baina bihotzak bere bideak ditu. Eta, era batera ez bada bestera, azkenean beti bihotzaren eskakizunak bistaratzen zaizkigu. Libre da, noski, Jesusen galderari muzin egitea. Libre da nahi den erako erantzuna ematea. Eta libre da ez erantzutea ere.

Baina, Jesusekiko jarrera zehaztu nahi ez denean, Jesusen galderari ez entzuna egiten zaionean, beste galdera batzuei erantzun behar izaten zaie: zer sentidu dauka sufrimenduak, zer sentidu dauka baldintza gabeko maitasunak (baldintzak jartzen dituena ez baita maitasuna), zer sentidu dauka barka­tzeak, zer sentidu besteen aldeko lanak; zer argi dauka herio­tzak, gaixotasunak; zergatik tristura sakonak, barruko ondoezak. Era askotako galderak sortzen dira. Horiei ere ez entzuna egin?!

Fededunak, bere fedea benetan hartzen duenak, galderaren aurrean zuzen eta zintzo jarri beharra dauka. Zer da bestela beraren fedea? Jesusekiko jarrera horretan jokatzen da kristau izatearen pulamentua.

Erantzuna muga daiteke erlijiozko jarrera hutsera. Erantzuna muga daiteke moral-portaerara. Erantzuna bil daiteke otoitz txiki batean. Edo ohitura batzuetan. Baina, Jesusen galderak beti sakonera jotzen du, ez da azaleko erantzunarekin konformatzen. Pertsona osoa bere sakonenean hartzen duen galdera baita. «Zuretzat nor naiz?». Eta alfer-alferrik da ihes egitea. Bidera datorkizu beti, zeure esperientzia sakonenen eskutik.

Eta batek ikusten du, aitorpen eder batean errenditzea dela onena. Pedrok egin zuena bera: «Zu Mesias zara». Esan nahi baita: «Zuk asetzen nauzu, zuk eraikitzen, zuk pozten, zuk sentiduz edertzen. Zuk ekartzen didazu barrua bere onera».

Eta aitorpenaren haritik, konturatzen zara Jesus dela herriek eta jendeek desiratua. Desiratua delako, batzuentzat maitagarria. Desiratua delako, beste batzuentzat gorrotagarria. Desiratua delako, zenbaitentzat poz-iturri. Desiratua delako, beste zenbaitentzat lehenbailehen ahaztekoa. Desiratua delako, beharrezko elkartasun. Desiratua delako, gizatasun sakonaren­tzat erantzun betea. Maitatua edo gorrotatua, bilatua edo ukatua, besarkatua edo joa.

Baina, beti grinaz desiratua!

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada.