26. igandea: Baso bat ur

Gizarteak, eragintasunez funtzionatzeko, egoismoa bultzatu beharra dauka. Etekinik ez dagoen lekuan ez baitago eragintasunik. Esaten denez, edozein arlotan bere ahalegin osoa eskatu nahi bagenio norbaiti, etekin berezia eskaini beharko zaio bere ahaleginaren truke. ‘Truke’ hitzak ederki azaltzen du dinamika hau: nik hainbeste zuri, zuk beste hainbeste  niri. Horrela funtzionatzen dute enpresek, horrela elkarte askok, horrela negozioek. Egoismoa gasolina ona da gizarteari eragiteko.

Horretatik datoz geroko ondorioak. Gizarte hau egoismo askoren borroka-leku bihurtzen dugu. Nork gehiago irabazi. Nor atera irabazle elkarren arteko ‘trukean’. Eta hor lehiakortasun hitza sortu dugu. Gizarteko lehia edo konpetentzia horretarako trebeak izan behar dugu. Gure egoismoak ez du galtzaile atera behar, hori da gu­txieneko baldintza, eta irabazle ateratzeko aukera baldin balu, hobe!

Eta trebetasun horren arabera sortzen dira gizarteko ezberdin(tasunak)keriak. Batzuk oso trebeak dira eta aberastu egiten dira; besteak, berriz, ez dira hain trete eta gutxiagorekin konformatu behar!

Lehiakortasun-borroka horretan, ordea, jatortasunaz eta moraltasunaz eta etikaz eta zintzotasunaz eta gizatasunaz eta hitz egiten dugu. Dena ezin daiteke egoismoaren esku utzi. Dena ezin daiteke lehiakortasunaren legera makurtu. Egoismo gorritan gizartea borroka huts izango litzateke. Eta gure arteko harremanak nolabait gozatu beharrez, egoismoaren eta etikaren arteko oreka ‘sano’ bat osatu dugu. Borrokak ere bere mugak ditu.

Eta azpijokoz edo gezurrez edo iruzurrez jokatzen duena, gaizkiletzat hartzen da. Eta gure gizarte hau egoismoaren eta ‘etika’ horren oreka azalekoan dabil.

Jesusek, baina, ez du bide hori hartu eta ez digu guri bide hori proposatu. Gauzen balioa eta lanaren emaitza ez dira lehiakortasunetik neurtzen, maitasunetik baizik. Dirutan ordain ez daitekeen eragilea proposatzen digu Jesusek, maitasunaren solidaritatea.

Bizitzaren balioa ez dator, Jesusen ikusmolderako, etekina biderkatzeko trebetasunetik; bizitzaren balioa, ezinduei eta txikiei eskaintzen zaien maitasunaren edertasunetik dator. Jesusek dio, maitasuna ez dela sekula santan saririk gabe geldituko.

Jesusen ikuspegi honetan ez dago ‘trukerik’. Maitasuna ez baitago ezerekin trukatzerik. Maitasunari saria agintzen dio Jesusek, ez ordaina. Maitasuna bera da maitasunaren saririk onena. Gure harremanetan ere zenbat konpromiso sortzen dugun geure ‘erregaloekin’! ‘Erregaloak’ egiten ditugu, baina gero truke-ordaina jasotzekotan. Eta ‘trukearen’ zain egiten den erregaloa ez da doanezkoa; beraz, ez da erregaloa. Jesusen hitzetan, doakotasunak poztu behar du fededunen jokamoldea.

Zergatik doakotasuna? Aurrez jaso dugulako saria. Jainkoak aurrez maitatu gaituelako. Jainkoak gure ahuldadean, inolako trukerik gabeko maitasun betea eskaini digulako. Eta maitasunari maitasunez bakarrik eran­tzun dakioke. Jesusen jarraitzailearen jokamolde etikoa ez da ezer irabazteko, jasotakoa eskertzeko baizik. Kristauaren etika ez da sortzen lege batetik, bihotza betetzen dion esker onetik baizik. Hor bideratzen da benetako jarrera jatorra. Hor bideratzen da benetako ‘etika’. Hori da egiazko morala.

Eta horren guztiaren ondorioa da, ‘txikientzat’ eskatzen zaigun maitasuna. Zergatik txikientzat? Ezin digutelako ordaindu. Ez daukatelako ezer ematerik ‘trukean’. Txikiekiko jokamoldean erakusten da egiazko kristau-jarrera, hor erakusten baita doakotasuna. Jesusek ez du, gainera, gauza handi eta harrigarririk eska­tzen. Maitasun-ekintza txikiak, detaileak. Fededun izateak ez du esan nahi heroi izan behar dugunik. Eguneroko maitasunezko gauza txikietan erakusten da maitasuna. Baso bat ur, besterik gabe.

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada.