33. igandea: Ipuin bat

Gure etorkizuna zer izango ote da? Munduaren etorkizuna, zer? Denok geure barruan daramagun galdera dela esango nuke, galdera sakona eta egin dezakegun serioena. Galdera honi eman beharreko erantzuna nik bila dezaket neure fedean; eta beste batek bila dezake beste nonbaiten; baina etorkizunak guztiok kezkatzen gaitu. Gure borroka, lan, sufrimendu eta nahiek izango ote dute azkenean inolako fruiturik? Gure gizadiaren historia mindua nola eta zertan burutuko ote da?

Galdera hauei erantzunak ematen hasita, eztabaida azkengabekoan sartuko ginateke, seguru asko. Zientziak ez baitezake ezer esan honetan. Zenbaitek berehalako ondorioa ateratzen du: «Zientziak argitzen ez badu, ez dago ezer mundu honen ondoren; niretzat, zientziak argi dezakeena bakarrik da egia».

Etorkizunik ezak, noski, halako ondoez sakona sortzen digu barruan: Etorkizunik ez izatekotan, zertarako izan dira gure sufrimenduak eta gure lanak eta? Zer sentidu dauka horrek guztiak?»

Oraindik ez da denbora asko, H. Nowenn idazleari ipuin bat irakurri diodala. Libreki kontatuta honelatsu dio: «Bi haur bikiak, erneberriak, beren amaren sabelean zeuden artean. Haur neskak (neska izan behar!) honela esaten dio bere anaiari: “Badakizu zer? Sumatzen dut, hemendik irtendakoan beste bizitza bat dagoela. Ez dela dena hemen amaitzen. Ez dakit zer, baina beste zerbait badago”. Haur mutikoak: “Nondik atera duzu horrelako erokeria? Bizitza hau hemen hasten da eta hemen bukatzen da, ez dago besterik”.

Isilune baten ostean, berriro ere neskak: “Beste zerbait esan behar dizut: uste dut, hemendik irtendakoan ama bat ikusiko dugula aurrez aurre. Hemen barruan sumatu besterik egiten ez dugun ama ezagutuko dugula”. Mutikoak haserre: “Zureak egin du. Gure bizitzak daukan gozotasun guztia, hemen daukaguna da. Ilunpetan gaude, baina gutxienez berotasuna eta janaria ematen zaizkigu. Goza ezazu hemengoa, ez dago amarik eta”.

Isilune luzea oraingoan. Baina neska ez zegoen isiltzeko: “Gehiago ere esan behar dizut: azken boladan sentitzen ditugun estualdi eta taupada eta ondoezek, beste bizitza horretara joateko unea erakusten digutela; samin hauek bizitza berriaren atarikoak dira”. Mutikoa bere onetik atera zen: “Ez dauka inolako sentidurik esaten duzunak. Zeure irudimenaren fritua da dena. Goza dezagun hemengoa, ez dago eta beste ezer”.

Ipuina da, baina adierazgarria. Amaren sabel ilunetik atera ginenok badakigu beste bizitza bat badagoela. Sabelaren ilunpetan, ordea, ez dago jakiterik. Geroko esperientziak bakarrik ikusten du, aurrez inork ikusi ezin duena. Amaren sabeleko bizitza atarikoa da, beste bizitza argi eta libre baten atarikoa.

Halatsu esan dezakegu geure bizitzaz ere. Mundu honetako bizialdi hau, beste bizitza argi eta libre baten atarikoa da. Ama bat ikusiko dugu. Hemen sumatu besterik egiten ez dugun Jainko Ama, aurrez aurre ikusiko dugu eta beraren besoetan gozatuko dugu. Orain bizi ditugun ezinak eta estualdiak eta saminak, beste bizitza berrira jaio­tzeko ordu ederraren adierazgarri besterik ez dira.

«Zeru-lurrak igaroko dira, baina nire hitzak ez dira igaroko». Ondo egiten du kristauak mundu honetako bere borrokan, gizadia hobetzeko borroka larri eta azkengabeko honetan, beste bizitza baten esperantzari indarrean eutsiz.

Egiten duen lanaren eta borrokaren fritua hemen ikusten dena bakarrik balitz, ez dakit mereziko lukeen! Baina hemengo borroka hau merezi du geroko bizitza beteak. Geure barruak, munduaren historiak, geure sufrimenduak eta heriotzak, beste zerbaiten susmoa eta gogoa sortzen digute era askotara.

Bada etorkizuna. Bada ilunbearen ondoren argia. Zilbor-hestea etetean, bada Ama! Bai horixe!

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada.