A 33: Emakume jatorra

EskuakOtoitzean(Eguneko Ebanjelioa: Mt 25, 14-30)

Ebanjelio-zati honen argitasuna lehenengo irakurgaiko etxekoandre jatorrarengandik datorkigu, eta hori oso argigarria iruditzen zait. Etxekoandre arduratsuaz ematen diren zehaztasunak kontuan hartzekoak dira. Eta zehaztasun guztien artean bat azpimarratuko nuke. Emakume honek ez ditu gauza harrigarri edo neurriz kanpokoak egiten; egiten duena da egunerokotasuna kalitatez jantzi. Eguneroko lan eta eginkizunei bihotza itsasten die.

Horretatik garbi ikus dezakegu, Jesus talentuez ari denean, ez dela ari aparteko baliabideez edo dohainez; egunerokotasunari kalitatea emateaz ari da. Eguneroko jardunari sakontasuna emateaz. Geure buruaren azterketa egiten dugunean (egiten badugu), geure eginbeharrak eta geure ilusioak aztertu ohi ditugu, eta aztertu beharko genukeena bestea da, nolako maitasun-karga ematen diogun eguneroko bizitzari. Moralkeriaren lokarri nahasietan erori baino hobe genuke geure pertenentzia oinarrizkoa bilatu eta lantzea.

Anekdotak eta pasadizo zehatzak alde batera utzita, Jainkoari eguneroko bizitzan erakusten diogun menpetasun libreaz gogoeta egin beharko genuke. Jainkoaren dohainak, segizio-deia, alde batera utzi edo lurpean sartu izana ez da pasadizo baten edo besteren gorabehera. Bizitzan batek hartu edo utzi dezakeen eratzukizunaren gorabehera da. Etorkizunean gureaz zer izango den Jainkoaren aurrean, hori pentsatzeak antsietatea edo itolarria sortzen digu. Bizitza eskuetatik galtzen zaigula ikusteak ondoezik jartzen gaitu.

Baina fededunak ez dio antsietateari lekurik uzten. Badaki Jainkoaren dohainak eusten diola; badaki bere izatea neurtua eta mugatua dela; eta hori jakinik ez du bere bizitza eta ez ditu bere emaitzak kontrolatu nahi izaten. Egunero, bere bizitza Jaunaren esku utzi eta Jainkoaren dohaina bizitzeak bihotza bakean jartzen dio. Ez dauka, beraz, desio eta proektuetan hegan ibili beharrik. Ez du denetara iritsi nahi izaten, bakea galduz. Ez dauka kontroletan eta jakinminean sakabanatuta ibili beharrik, bere izate osoa Jaunak bateratzen baitio.

Bihotza batua dauka, bateratua, eta horrek ematen dio pertsona bezala haztea eta handitzea.

Lehen egin dugun galderara gentozke, beraz: Zer nolako maitasun-kalitatea bizi dut? Nola eta zertan zabaltzen da nire itxaropena? Eguneroko istilu eta ezbaien artean egosten al dut nire itxaropena, urrutiko espektatibetan galdu gabe? Nire fedeak eguneroko errealitatea irakurtzeko argia egiten al dit, eguneroko bizitzak dakarzkidan ezustekoei heltzeko gaitasuna emanez? Merezi du gure eguneroko bizitzaren epaia Jainkoaren eskuetan uztea eta haren konfiantzan bizitzea. Egin dezagun egiten duguna, eman zaizkigun dohainak eguneroko jardunean zehazten eta hazten baitira. Eta bizi gaitezen konfiantzak sorrarazten digun baretasun sakonean.

Egin dezagun egiten duguna, baina kalitatez, duintasunez, gure bizitzaren jabea den Jaunaren eskuetan biziz. Etxekoandre jatorraren jatortasuna ez da azaltzen etxetik kanpora noizbehinka egin ditzakeenetan; egunero etxean erakusten duen goitasunean baizik. Etxekoandre jatorraren argazkitan begira dezagun gure eguneroko jarduera txiki eta «baliogabea». Eta ikas dezagun «baliogabe» horri balioa ematen.

Etxekoandre jatorrarena!

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada.