Bederatziurrena 3: Bizitzeko, esperantza behar

Aurreko bi egunetan azaldu dugun ikuspegia ez da oso argia izan, iluna izan da. E­ta egia da, ez ditugu garai oso aproposak gure hauek, itxaropena bizitzeko. Optimismo handia bizi genuen 60ko hamarkada hura edo pesimismoaren gure hau, ez dira egokienak itxaropenerako. Orduan mundua salbatzeko kapaz sentitzen ginen, harro; gaur, berriz, salbazioa ba ote den galdetzen dugu, apal.

Hala ere, bada zirrikitu bat itxaropenarentzat. Gauzak ilun jartzen zaizkigunean, ez gaude gaizki egiazko itxaropena bilatzeko. Izan ere, ez dakigu bizitzen itxaropenik gabe. Arnasa hartzea bezain be­ha­rrezkoa dugu itxaropen izatea. Itxaropena hil ahala gizakia ere hil egiten da. Bizi dela emango du, baina hilda bizi da.

Badakigu, bai, esperantza landare beharrezkoa eta dotorea dela, ederra, baina hauskorra ere bai. Erraz jartzen gara atzera begira, ga­rai bateko handikerien gosez. Beste batzuek, berriz, etorkizuna dute beren ametsa, baina amets hutsa. Horregatik gaur gazte eta heldu as­kok nahiago du egunekoa egunean bizi, errealitatea onartu eta etorkizunari be­giratzeko beldurrez.

Esperantza hauskorra izateak bi iturri ditu, bereziki: heriotzaren eguneroko esperientzia da bata; eta bestea gaitzaren esperientzia ilun eta temosoa. Gaitza ongia baino indartsuago ikusten denean, ez da erraza itxaropenari eustea. Gaitzak iluntzen digu etorkizuna.

Hala ere, «esperantza, alaba txikia» ez da gaitzaren aurrean kikil­tzen. «Esperantzak garaitzen du desesperazioa» idatzi zuen nazien konzentrazio-esparruetan Gabriel Marcel pentsalariak.

Esperantzak bi osagai ditu: desioa eta konfiantza. Lehenengoa desioa. Ez daukagun zerbaiten desioa, etorkizun hobearen desioa. Eta bigarrena, konfiantza. Espero duenak konfiantzaz espero du eta konfiantzaz begiratzen du dena: pertsonak, gizartea, errealitatea, bere burua. Noski, desioak apala izan behar du, ez harrotzeko, eta konfiantzak ustetsua, ez etsitzeko.

Bizi dugun desioaren barrua arakatzen badugu, gauza bat argi azaltzen da: gizakiaren bihotza ase ezinekoa dela, kontentagaitza. Lortu nahi genuen zerbait lortu orduko, beste helbururen bat pizten zaigu barruan. Izan ere, gizakia mugatua da, baina bere desioa mu­gagabea du. Osotasuna, betetasuna, nahi du betiko.

Baina, galdera bat: betetasunaren egarri hori, ez ote da ilusio hu­tsa? Betetasun-egarri hori ez ote da tranpa bat, mailak gainditzen laguntzen digun tranpa? Azken batean, betetasun-egarri hori ez ote da geure bihotzaren gaixotasun kronikoa? Beti egarri bizitzea ote dugu gure bokazioa? Sekula ase gabe?

Edo, beharbada, gure mugen eta betetasun-egarriaren arteko desproportzio hori, desajuste hori, ez ote da Jainkoaren deia, haren betetasunerako deia? Ez ote zaigu bihotzean betiko josita gelditu Jainkoaren dei hori? Alegia, Jainkoak eginak garela, beretzat egin gintuela, eta Jainkoarengan izan ezik, ez dugula inolako betetasunik lortzen!

Izan liteke, Jainkoak bere neurriko egarriz eginak izatea, eta be­raz, gure egarriak Jainkoaren beharra erakustea. Neurriz kanpoko egarri horri ezin dio sekula erantzun giza itxaropenak. Jainkoari berari egiten dio dei gure egarriak. San Agustinek dotore asko esan zuen huraxe bera: «Jauna, zeuretzat sortu ninduzun, eta nire biho­tzak ez du onik zuregan izan ezik». Gureak ere ez!

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada.