Bederatziurrena 4: Itxaropenaren egarria

Gure egarriak ez ote du Jainkoa desio?, galdetzen genuen atzo. Eta, ziur, Jainkoa da gure egarri sakonaren eragilea. Txikiak izanik, handia dugu egarria, handia gure bokazioa, Jainkoa bera gure betetasuna. Horregatik, gizakiaren egarria ez da fededunarentzat ameskeria hutsa. Gizakia ez da «alferrikako grina».

Jainkoak betetasun-proiektu bat dauka gizakiarentzat, eta proiektu horren isla da gizakiaren izaera. Jainkoak proiektu hori azaldu di­gu eta betetasuna agindu digu.

Itun Berrian esaldi asko aurki daitezke betetasun-asmo horren azalpen direnak. Bi ezaugarri ditu betetasun horrek: lehenengoa, be­tetasun hori gizaldi guztientzako promesa dela, giza historiaren aldi guztiak besarkatuz; ez bakarrik egunen batean paradisu idiliko bat lortuko omen dutenentzat. Eta bigarren ezaugarria, betetasun hori ez dugula geureganatzen gure ahaleginen emaitza bezala, Jainkoaren dohain bezala baizik.

Esperantzak, gizalegezkoa izan dadin, topaketa izan behar du, pertsona pertsonarekin topaketa. Gizakiak ez daki gauzekin bakarrik zoriontsu izaten; pertsona aberatsenak ere beste pertsona baten estimua behar du zoriontsu izatekotan. Eta guri eskaintzen zaigun topaketa ez da edonolakoa; Jainkoak, berekin topo egitea opa digu. Jainkoa egiten zaigu gure etorkizun bete.

Horregatik da, barruan sentitzen dugun Jainkoaren desioa. «Zure egarri daukat gogoa, zure irrikaz haragia» esaten dugu salmoarekin. Eta Jainkoaren desio hori nahitaezkoa du esperantzak. Jainkoaren desio eta grina horrek idatzi ditu munduko orrialderik ederrenetakoak. Antiokiako Ignazio santuak esaten zuen: «Nire maitasuna guru­tziltzatua dago eta ez zait gelditzen niregan munduko desioen surik. Nire barruan bakar-bakarrik ur biziaren ahotsa entzuten dut, esaten ari zaidana: ‘Zatoz Aitarengana’… Benetan desio dudana Jainkoaren ogia da, Kristoren haragia alegia».

Gaur, tamalez, desio hau motelduxea ote dagoen gure Elizan! Ez du ematen erakarpen handirik eragiten duenik Jainkoaren desioak. Jainkoak lilura eskasa sortzen du. Eta, hala ere, ezerk ez gaitu, Jainkoaren bilaketa sutsuak adina sosegatzen. Jainkoaren bisitak sutzen du gure bihotz gaixoa. Bisita horrek, instante horrek, mundu guztiak baino gehiago balio du. Hori bizi izan duenak badaki hau egia berdaderoa dela.

Desio honek, ameskeria gerta ez dadin, konfiantza behar du, baldintza gabeko konfiantza. Esperantza ez da, ordea, ameskeria. Desio ustetsua da. Fededunarentzat irtenbide bakarra Jainkoaren leialtasunean konfiantza jartzea da. Leialtasun hori du berme sendo gure esperantzak. Berme sendo, Jesu Kristorengan oinarritzen delako. Je­su Kristori begira, badakigu Jainkoak ez duela hutsean utziko gere egarria, betetasuna emango digula. Jesu Kristo guregatik hil eta bizi delako, historiaren zainetan Berpiztuaren odola doa, biziaren zukua.

Jainkoaren desioak, benetakoa baldin bada, sinesmenaren ukitua behar du, gehiegikerian ez harrotzeko; errealitatearen galbahetik pasa behar duela, alegia. Askikeriak eta sufizientziak ez dute portu onera eramaten. Desioak pobretasuna behar du, benetakoa izateko eta bihotzetik beldurra kentzeko.

Gure egarriak Jainkoari dei egiten dio, eta Jainkoak esperantzaz erantzun digu.

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada.