Bederatziurrena 5: Esperantza alaia da, eta urduria

Esperantza ederrak bere ezaugarriak ditu, eta horien artean aipatzeko bat, alaitasuna da. San Paulok, behin baino gehiagotan uztartzen ditu el­karrekin esperantza eta alaitasuna. «Bizi pozik itxaropenean», «zau­­dete beti pozik», eta horrelako beste esaldi asko idazten ditu Paulok.

Alaitasunaren eta esperantzaren lotura hori ez da arbitrarioa. Izan ere, alaitasunaren etsaia ez da sufrimendua, ez; alaitasunaren arerioa tristezia da. Alaitasunaren benetako iturria zein den jakiteko giltza, zerk tristetzen gaituen aztertzea da. Eta garbi gelditzen da alaitasunaren iturburua esperantza ederra dela.

Hiru arrazoi izan ohi dira alaitasuna lapurtzen digutenak: bizitzeko sentidurik eza, maitasunik eza eta bizitzeko premiazko bitartekoen falta.

Esperantzak bermatzen digu gure bizitzaren sentidua. Lehenago edo beranduago, beti sortzen da gure lanak eta bilaketak eduki dezakeen sentiduaren galdera. Eta heldulekuak galtzen ditugunean, sinestedunari esperantzak ematen dio ahaleginari eusteko sena.

Maitasunik eza da alaitasunaren beste lapurra. Maitatzea eta maitatua izatea da edozein gaixotasunentzat sendabelar onena. Gizakirik dohaintsuena ere zorigaiztoko sentitzen da, maite ez badu eta maitatua ez bada. Esperantzak Jainkoaren maitasuna bermatzen digu eta maitasunerako prestatzen gaitu.

Eta, hirugarrenik, zer helburu edo zer helmuga eduki ditzake bizitzeko lain ez daukanak? Miseriaren barruan izan al daiteke esperantzarik? Horrelakoek, ezin bizi eta, bizirautea dute helmuga bakarra. Esperantzaren mezuak mundu zuzenago eta elkartasun gehiagokoa lantzera garamatza.

Esperantzatik sortzen den alaitasuna ez da dantzarako gogoa sentitzea edo optimismoa sumatzea. Geure larruazalean ondo sentitzea da alaitasun hau; errealitatearen alderdi onak ikusten jakitea; bizi-mailari tonu onean eustea, baita gauzak okertzen zaizkigunean ere. Gure inguruan ere bizitzeko gogoa eragiten du alaitasunak. Giza bihotzean, ondo ulertuta, elkarrekin joan daitezke inoiz tristura eta alaitasuna, baina kristauaren bihotzean alaitasuna gailentzen da.

Bestalde, alaitasuna bizi eta alaitasuna partekatzea da gure eginkizuzik ederrenetakoa.

Alaitasunaren ondoan, badu kristau-esperantzak beste ezaugarri bat aipatzekoa: ardura da, urduritasuna, erne bizitzea. Jainkoarengan esperantza jartzen duena, erne bizi da. Erne bizitze hau urduritasun sano batekin parekatu dezakegu. Urduritasuna ongi ulertuta, noski. Erne egote biblikoa ez da antsietate urduria, ez da perfekzionismoa, ez da ezkortasuna. Esperantzatik sortzen den urduritasuna beste ez­pal batekoa da. Honako konbentzimendu honetatik sortzen den urduritasuna da: betetasun gehiagoko etorkizuna daukagula zain. Gauzen benetako egia ez dela orain direna, izango direna baizik.

Urduritasun edo erne bizitze honetatik bi ondorio atera ditzakegu: bata da, errealitatea ez absolutizatzea, ezer ez baita oraindik bere heldutasun osora iritsi: ez familia, ez aberria, ez eliz elkartea, ez bakegintza, ez nire historia pertsonala. Jauna bakarrik da osabetea.

Bigarren ondorioa da ez dugula giza mailako ezer zapuztu behar baliogabetzat edo alferrikakotzat. Errealitate osoak baitauka gehiago izateko bokazioa. Ez dugu koformismoan erori behar. Urduritasun honen etsaia konformismoa da. Erne bizi­tzearen kontrako jarrera lokartzea da.

Esperantza, alai eta esna bizi da.

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada.