Bederatziurrena 7: Behartsu, esperantza ikasten

Esperantza izaten ikasi egin behar da. Izan ere, gizakia borroka-zelai bat da berez. Gizakiaren bihotzean lehia bizian ari dira desioa eta beldurra, konfiantza eta deskonfiantza. Horregatik ikasketa-prozesu bat bizi beharra daukagu, desioak beldurra errenditu dezan eta konfiantzak deskonfiantzari gaina har diezaion. Esperantza ere ikasi egiten da, bizitzako beste esperientzia handiak bezala.

Esperantza ikastea oso beharrezko dugu; are gehiago, bizi dugun kultur giroak ikasketa hori zailtzen digunean. Kristauok badakigu itxaropena Jainkoaren dohaina dela, baina San Agustinek esaten duena: «Zu gabe sortu zintuen Jainkoak, ez zaitu zu gabe salbatuko». Graziarekin kolaboratzea da esperantza ikastea.

Esperantza ikasteko, ordea, baldintza batzuk bete behar dira eta lehenengoa pobrea izatea da. Pobreak espero duen bezala, espero behar du fededunak. «Horrengan jarriko ditut nire begiak: Nire Hi­tzaren aurrean dardar dagoen pobre eta apalarengan».

Nor da baina pobrea? Lehenengo eta behin, bere mugak, akatsak, bekatuak aitortzen dituena. Horretarako bere harrokeria gainditu beharra dauka. Bigarrenik, pobrea da, mugatua izanik, gainditu ezin dituen mugak bakean sufritzen dakiena. Hirugarrenik, pobrea da bere mozorroak eranzteko ausardia daukana; segurtasunez, koherentziaz, itxura onez azaltzeko eta geure zauri eta lotsak estaltzeko janzten ditugun mozorro engainagarriak eranzteko ausardia daukana. Pobrea, den bezalakoa azaltzen da.

Pobrearen ezaugarri hauek, pertsona bakoitzari bezala aplika dakizkioke Eliza osoari ere. Gure Elizak, itxaropenez bizi nahi baldin badu, banan-banan bereganatu behar ditu ezaugarri hauek.

• Bake ederrean konturatu behar dugu geure pobrezia soziologikoaz: gero eta ahulagoak gara gizarte gero eta ahaltsuagoaren er­dian.

• Gero eta argiago konturatu eta asumitu beharko dugu geure pobrezia ekonomikoa: gure gastuetan estuago jokatu beharko dugu eta pobreekin eskuzabalago.

• Samin barez sufritu beharko dugu gure pobrezia apostolikoa ere: ez dugu ahaztu behar, Jesusen Mezua nahi ez duen gizarte ho­nen erdian ari garela Berri Ona hots egiten.

• Gure pobrezia morala ere barneratu beharko dugu: gure kristau-bokazioak eskatzen digun mailatik urruti gabiltza.

• Gure bizi-pobrezia ere onartu behar dugu: geurez, gure ahalegin, balio eta programez, ezin dugu salbazio-izpirik ere eragin.

• Eta azkenik, pobrezia profetikoa bizi behar dugu: edukitzearen eta pilatzearen diktadura salatzeko, eta dirutan eta segurtasun materialean bere konfiantza jartzen duen mundu honen zapalketa guztiak salatzeko.

Hori dena posible egiteko, gure Elizak gero eta gehiago urreratu behar du era guztietako pobrezi egoeratara: ekonomiaz, osasunez, hezieraz eta sozialki pobre direnengana. «Pobre-pobreenengana hur­bildu behar du.

Gipuzkoako Elizbarrutiak bere «Eliz ereduan» egiten zuen afirmazio hura eduki behar dugu bihotzean itsatsita: «Gure kristau-elkarteen erdi-erdian kokatu behar dugu pobreen zerbitzua». Pobreen ondoan biziz eta haien egoera partekatuz, gure itxaropena, ahuldu beharrean, asko indartuko da.

Esperantza mantendu eta indartzeko ez dago bide hoberik, pobreengana hurbiltzea baino.

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada.