Bederatziurrena 8: Hasierako maitasunera itzultzen

Pobre izan behar da esperantza ikasteko, esaten genuen atzo. Eta gaur, itxaropenaren ikasketak ezinbesteko duen beste jarrera bat aztertu behar dugu: esperantza ikastekotan, barrutik hasi behar da. Apokalipsi liburuan Efesoko Elizari egiten zaion salaketa, argigarria da: Efesoko Eliza oso ondo dabil eta oso ondo ari da, ekimen handiz eta sendotasunez. Baina, «hasierako maitasuna galdu du­zu –esaten zaio–; begira ezazu non erori zaren, eta itzul zaitez lehenera». Hori da: esperantza ikasteko, lehenengo maitasunera itzuli be­har dugu, hasierako maitasun freskora.

Eliz elkartea edo beste erakunderen bat berritu nahi dugunean, betiko gure arriskua izaten da kanpotik hastea. Antolaketa aldatu, indarrak hobeto aprobetxatzeko bideak egin, plangintza gaurkotua eratu, programak… Eta bide horretatik antzutasuna seguru daukagu. Egiturek ez dute nekea eta dezepzioa besterik sortzen. Lor daiteke denak ongi funtzionatzea. Baina antolaketak ez du bizirik eta pozik eta esperantzarik sortzen.

Beraz, azalean gelditzea, kanpokoaz konformatzea, ez da bide emankorra. Eliz elkartea berritzekotan, barrutik hasi behar da, fededun bakoitzaren bihotzetik. Berrikuntza egokiak sinesmena behar du, esperien­tziaz igurtzitako sinesmena, segizio leialean landua, el­kartean bizia eta ebanjelizazioaz arduratua. Kontua da, Ebanjelioak ematen dizkigun gako hauek odolera pasatzea.

Nola pasa esperientzia horiek odolera? Bistakoa da lan espiritual inportantea egin beharra daukagula. Barruko lana egin apaltasunez, pazientziaz eta iraupenez. Garai bateko jakabideek ez gaituzte gaurko eliz bizieran betetzen, ez zaizkigu egokiak iruditzen; horiek utzi, baina beharbada ez dugu bide berririk aurkitu, ez dugu barruko lana egiteko aukera berririk aprobetxatu. Eta hori, eliz elkarteak bere osoan planteatu behar du, baina fededun bakoitzak ere bai. Nire ba­rruko beharrari erantzun egoki bat bilatzea inportantea da.

Barruko balioak lantzen ez diren lekuan, esperantza moteldu eta galdu egiten da. Eta esperantzaren faltan, gure jarrerak gogortu, kalzifikatu egiten zaizkigu. Boluntarismo handiaz joka genezake, baina barruan, zainetan, esperantzaren odola falta baldin bada, ez dugu pozik izango, eta pozik gabe, kito!

Barruko lana egiten badugu, ordea, bizia edertzen hasten da, emaitza berridun landareak indartzen dira, eta espiritua loretu egiten da gure bihotzean. Konfiantza sortzen da, leialtasuna pozten da, ardurak hartzeko arnasa berritzen da.

Barruko lan honetatik indartzen zaigun esperantzak bide egokian jartzen du gure jokabidea: ez dugu berehalako arrakasta bilatuko, leialtasuna baizik; ez dugu gure arduretan geure burua kulpabilizatuko; ez gara eginbehar itoan urduri estutuko; ez dugu pastoralgin­tzan presa estutzailerik biziko; ez gara tristeziaren ezintasunean eroriko.

Konfiantzaz, leial, arduratsu, egile bare, pazientziaz… eta pozik, Espirituak ematen duen pozez pozik!

Hauxe da, adiskide, Espirituak, barne-lana sustatuz, guregan egin nahi duen miraria, esperantzaren mirari ederra. Gure etorkizuna «hasierako maitasunean» daukagu. Hartara itzultzeko barne-lana, lan ederra, egin behar dugu atergabe.

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada.