Bederatziurrena 6: Esperantza langilea da

Esperantza langilea da. Esperantza langilea da, bai. Eta hori esatea txokagarria gerta dakiguke, jakinik esperantza Jainkoaren dohaina dela, debaldekoa, merezi gabea. Debalde ematen baldin bazaigu, zergatik egin behar dugu lan, esperantza geure lorpena izango balitz bezala?

Kristau-sinesmenak garbi aitortzen du gure esperantzaren helburua Jainkoaren dohaina dela, eta ez giza lorpena. Baina, hori bezain argi aitortzen du, gure esperantzak ez duela izan behar pasiboa, baizik eta Jainkoaren dohainarekin lankidetza egin behar duela. Pentsalari batek bereizketa hau egiten du: itxoitea pasiboa da, baina espero izatea egilea da, aktiboa.

Bere talentuak morroien artean banatu zituen nagusiaren parabolaz akordatu. Batek, esperantzaz, talentuak ugaldu egin ditu; besteak ez. «Ondo, morroi zintzoa, gutxian ongi lan egin duzulako, asko emango zaizu». Edo San Paulok esaten duen esaldi ezagun hura: «Lan egin nahi ez duenak, ez dezala jan».

Eta ezin zitekeen bestela izan. Kristaua ezin daiteke izan giza historiaren ikusle kritikoa. Esperantzak errealitatean inplikatzeko dinamismoa ematen digu, haren barruan legami berritzaile izateko. Gure Unamuno handiak badu esaldi bat parera datorkiguna: «Posible dena egiten bete-betean saiatzen denak bakarrik dauka eskubidea ezinezkoa beteko dela itxaroteko».

Esperantzaren lanak berritzailea izan behar du, errealitateari gizatasuna txertatuz. Langintza konprometitua izan behar du, errealitatean leporaino murgildua, bere ahaleginez eta besteekin lankidetzan.

Azkenerainoko konpromiso honek, ordea, bere neurri ona mantendu behar du. Konpromisoa ezin daiteke ondoez bihurtu. Esperantzak pazientzia nahi du eta behar du. Nekazariak haziari, lurrean ereindakoan, bere denbora ematen dio; hala kristau-esperantzak, Jainkoaren denbora eta ordua errespetatzen du, pazkoko argi ederrak dena berrituko duen ziurtasunez.

Kristau-esperantzak aguantea behar du, iraun egin behar du, gauzen berritzea guk nahi genukeen erritmora gertatzen ez denean ere. Pazkoa ezkeroztik badakigu Jainkoa gailenduko dela, baina ez dakigu noiz eta nola. Hori kontrolatzea ez da gure eginkizuna. Pazien­tziak ereiten jarraitzen du, dena gau ilun bihurtzen denean ere. Pa­zientziak erakusten du gure esperantza zenbat kilatekoa den.

Esperantzak, pazientzia sendotuz, otoizlaria izan behar du. Otoi­tza ere esperantzaren alaba da. Otoitz egiten dugunean, Jainkoak salbatuko gaituela aitortzen ari gara. Guk ezin dugula aitortu eta Jainkoari heltzen diozunean, esperantzak indar handia hartzen du. Otoi­tzak pizten digu Jainkoaren desioa eta otoitzak errotzen digu konfiantza.

Eta azkenik, kristu-itxaropen langileak neurri ona zaindu behar du. Neurritsua izan behar du. Aseta satisfetxo bizitzeak tontotu eta azkenean nazkatu egiten gaitu. Erabat aseta gabiltzanean, gehiegikeriak gainezka egiten duenean, ez dugu Jainkoaren beharrik senti­tzeko biderik ere. Desioa galtzen duen pertsonarenak egin du. Eta neurririk ezak desioa moteldu ez ezik itzali egiten digu.

Asekeria satisfetxo horrek badu beste ondorio iluna: pobreekiko sentikaitz eta bihozgabe egiten gaituela. Aseta bizi denak ez daki beharraren larru-azalean sartzen. Berearekin aski du.

Kistau-esperantza, beraz, langilea da, pazientzia handikoa da, otoizlaria da eta neurri onekoa da. Ez genuke ahaztu behar!

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada.