Familia Santua: Seme-alabak askatasunerako hezi

 

Jaiotza2(Igandeko ebanjelioa: Lk 2, 41-52)

Eguberriko giro berezian eta 2015. urtearen azken txanpan, Familia Santuaren jaia ospatzen dugu. Eta Fa­mi­lia Santuaren argi-itzaletan, geure familiaren errealitateari begiratzen diogu. Erraza da familiaren krisi­az hitz egitea. Erraza, familiaren balio-galtzeaz jardutea. Erraza, Elizaren aldetik, familiaren zeregin ezin­b­­­es­tekoaz aritzea. Azken batean badirudi denok familiari begira gaudela, bai elkarbizitzari dagokionez, bai balioen indartzeari dagokionez, bai heziketari dagokionez.

Jakina!, familiaren beharraz oso argazki ezberdina emango dizu segun eta nork hitz egiten dizun. Familiaren egoera ere oso era ezberdinean azalduko dizu segun eta norekin ari zaren.

Batek esango dizu familiaren eginkizuna magnifikatu egiten dela, eta ez dela horrenbesterako. Beste batek esango dizu familia balore oso diskutigarria dela. Eta denek familiaren argazki ezberdina egingo dizute. Baina kuriosoa da: familiari gehienetan begiratzen diogu, norberak kontserbatu nahi lituzkeen edo kontserbatu beharreko iruditzen zaizkigun balioen arabera. Eta balioen eremu horretan sartuz gero, kostako zaigu bat egitea.

Baina nire errezeloa da, familiak egin behar omen dituen horien guztien artean, askotan eginkizun nagusi bat (eta nire­tzat oinarrizkoa) ahazten dela: askatasunerako hezitzea. Familia ez dela, alegia, jendea aterpean babesteko bakarrik, baizik euritara atera behar duenean euritan nola jokatu erakusteko ere bai. Eta hor dago, nire gusturako, arazoetako bat: familiari eginkizun kontserbatzaileak egozten dizkiogu, eta ez eragileak edo berritzaileak. Eta horretatik kalte handiak datozkioke familiari. Eliztarrok geuk ere askotan eta askotan familia betiko balio sakratuen kontserba-toki bezala ikusi eta azaldu dugu eta ba­tzuek hala azaltzen dute oraindik.

Eta familia, libre izaten ikasteko da. Eta familikide bakoi­tzaren askatasuna eragin eta bideratzeko gune bedeinkatua da. Familiak kideen askatasuna eragiten eta bultzatzen ez badu, eta, batez ere, askatasun hori eragozten baldin badu, familiarenak egin du. Ez dakit oker egongo naizen, baina iruditzen zait familia askoren porrota alor honetan jokatzen dela. Askatasuna eragiteko eta askatasunean hazten laguntzeko bide izan ordez, familia besteak neure moldera biltzeko aukera baldin bada, ez du asko iraungo eta, irauten baldin badu, ez du ondo iraungo.

Kontua, beraz, hau da: seme-alabak libre izateko heztea. Seme-alabei aukeratzen erakustea. Eta, horretarako, hanka sartzen ere uztea. Baina hanka-sartzeak ere askatasunerako hezibidetzat erabiltzea. Familia ez da txoriak habian edukitzeko, txoriei lurrera erori gabe hegan egiten erakusteko baizik. Zer gertatu zaio familia askori eta, familian, gazte askori? Gurasoek eduki dituzte lotuta, ahal izan duten bitartean; eta, gazteek gurasoen lotura hori eten dutenean, ez dute asmatu erantzukizunez eta heldutasunez bizitzen. Eta hortik kalte handiak etorri dira.

Hori bai, gazteei libre izaten erakusteko, gurasoek libre izan behar dute. Nekez erakuts daiteke norberak bizi ez duena. Senar-emazteek errespetatzen al dute batak bestearen askatasuna? Errespetatu ez ezik, estimatzen al dute bestearen askatasuna? Eta errespetatu eta estimatu ez ezik, bultzatzen eta sustatzen al dute bestearen askatasuna? Hori da kontua. Eta hori da, nire ustez, familiari etorkizuna urratzeko bide bakarra. Askatasuna eragiten ez duen familia, lehen unean hautsiko da.

Jesus Nazareteko familiari lotua ikusten dugu, baina askatasun eder askoan famili loturak eteten. Mariak eta Josek ariketa sakona egin behar izan zuten Jesusen jarrera ulertzeko, baina ulertu zuten:  Jesus Nazaretekoa da, baina aurrena Jainkoarena da. Eta askatasun horretan hazi zen. Gure familiek ere, askotan sufrituz, baina askatasun-ariketa handia egin beharra daukate. Askatasunerako heztea da kontua!

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada.