Bederatziurrena 2: Gizartean eta Elizan, itxaropena zauritua

Atzo Jesusen ondoan amaitu genuen gure hausnarketa, gure alaba gaixoa, gure esperantza zauritua, Jesusi aurkeztuz. Gaur ere esperantza jaso behar dugu besoetan, gure gizartean eta gure eliz elkartean zauritua aurkitzen baitugu gaixoa.

Gure gizarteak bizi duen zauririk sakonenetakoa etikaren krisia da, zalantza handirik gabe. Hemen ere aitortu beharra daukagu au­rrepauso handiak eman ditugula lorpen etikoei begira. Giza eskubideen alorrean, pertsonaren balioa askoz nabarmenagoa egin da: berdintasuna, askatasuna, emakumearen aitortza (aski ez bada ere)… Lorpen baliozkoak izan dira.

Lorpen horien ondoan, hala ere, giza bizitzaren alde batzuek ez dute zori bera izan. Ustelkeria publiko eta pribatua, oportunismo in­teresatua politikagintzan, gure garaiotan gertatu den sexu-eztanda handia, ezkontzaren zalantza eta balantzak, Komunikabideetan azal­tzen den giza eskasia eta sentiberatasun motela… Hauek ez dira e­zau­garri batzuk besterik. Baina ezaugarri hauek pesimismo eta etsipen-puntu nabarmena eragiten dute gure artean.

Etikaren krisi horren ondoan, eta beraren oinarrian beharbada, giza bizi­tzaren sentidu galtzea aipatu behar dugu. Hegel pentsalari handiak esan zuen: «Gizakiak ez du sekula jakin orain adina bere sorreraz eta hain gutxi bere destinoaz». Gauza eta bitarteko asko eta asko pilatu dugu, baina gure helburuak oso ilun dauzkagu. Giza bi­zitzaren sentidua eta bokazioa zein den jakitea falta dugu gaur.

Badakit eguneroko errealitate askoren sentidua badaukagula: fa­mi­lia aurrera ateratzea, profesioan bideak urratzea, erosotasunez bi­zitzea, bizitzaren gozamenez gozatzea, behartsuei laguntzea… Hori­ek denek benetako sentidua ematen diote gure bizitzari.

Baina, horren ondoan galdera nagusi bat dago, jende askok egiten duen galdera: «Hau al da bizitzak ematen duen guztia, hau al da bizi­tzan egin dezakedan guztia?». Eguneroko errealitatearen azkenean eta buruan, heriotza azaltzen baita, horma sendo. Insatisfakzioa gero eta handiagoa izaten ari da, sentidurik ezaren sentsazioa u­galduz. Esperantza zauritua berriro ere.

Gure herriari begira ere, ukatu ezineko argiuneak bizi ditugu, ETAk in­darkeria uztea erabaki zuenetik. Baina, poz horren inguruan za­lantza eta zauri asko: ETA ezkutatuko al da behingoan? Kaltetuei nola sendatu, daukaten zauri sakona? Gure ingurune sozialean sortu diren etenak eta gatazkak nola gozatu? Kartzelatuen arazoari nola eman azken bidezkoa? Familietan geratu diren zuloak nola estali? Zalantza asko eta handiak! Zalantzok gogor jotzen dute esperantza.

Gizarteko egoera hau horrela, sikira Elizakoa hobea izango ba­litz! Eliz giroan ere ez dago gure itxaropena fantasia handietarako. Jende asko etsita hemen ere: elizak husten, gazteria falta, artzainen sinesgarritasuna lur-jota, eliz doktrina zapuztua, eliz jerarkiak ere ez du animo handirik sortzen. Epel eta txepel gabiltza.

Ikuspegi ilun horren ondoan, badira, noski, lorpenak ere. Ez dago ukatzerik. Baina, sortzen zaizkigun galderak hor daude gordin asko: gure gizartea interpelatzeko ahalmenik izango ote du eliz elkarteak? Jesusen Berri Ona eskaintzeko behar adina bihotz izango ote du? Ez al du mundutik ihes egingo, bere gotorlekuetan babesteko? Jesusen Ebanjelioa Elizak hots egiten ez badu, zer gertatuko da gure gizartean?

Galdera handiak dira, badakit. Baina ez dut uste oinarri gabeak direnik. Jende askoren esperantza mailatzen duen egoera bizi dugu.

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada.