Pazkoko 3. igandea

Arraina-Ogia(Igandeko ebanjelioa: Jn 21, 1-19)

Ikasleak sakabanatuta ikusten ditugu, behin ostiral santukoa gertatu eta gero. Beren segizioari eusten zion Maisua galdu dute, eta harekin dena. Aurreko lanetara itzuli dira nonbait, berriro ere itsasoan ikusten baititugu beren ontzi eta sareekin. Frustrazio handi baten lanak ari dituzte, gau betean. Eta ez dute ezer harrapatu. Gauak ez baitu bizi­tzeko ere argirik. Gauean dena da ezezko.

Gauaren irudi honek gure gauen irudia dakarkigu gogora. Gau pertsonalak, asko. Eta eliz gauak ere bai, asko hauek ere. Ezinak hartuta ibili ohi gara sarri. Gure eliz elkarteari zer ari zaio gertatzen? Gutxitzen, murrizten, ez zenbakietan soilik (hori izango litzateke gutxienekoa), gogoz, arnasaz, bizitasunaz baizik (eta hau kezkagarriagoa da). Gau osoa lanean eta ez dugu ezer harrapatzen. Gauean ez baitago ezer.

«Egunsentia». Jesusen presentziak argia piztu du. Jesus dugu egunsentia. Jesusek garaitu ditu gauaren indar desegileak. Berriro ere presentzia gertatu zaigu, Jesus berpiztuaren presentzia, eta presentzia horrek dena aldatzen du. Arrainketa handia, ikasle maitearen begirada, Pedroren indar beroa. Eta, batez ere, sua, arraina eta ogia. Jesus ez da aipatzen beste osagaien artean, baina ikasleek badakite nor dagoen ogi-arrainetan, badakite su hori presentziaren ziurtasuna dela, giza segurantza ez bada ere. Ez daukate galdetu beharrik. «Agertu egin zaie». Sinesmenaren esperientzia ederrari gertatzen zaion «agerraldia» da.

Oso gurea da presentziak fisikaz neurtu nahia. Baina hemen oso gutxi egin dezake fisikak eta gure neurtzeko erak. Hemen esperientziak balio du, bihotza berotzen duen esperientziak. Esperientzia horrek, fede berrituaren esperien­tziak, eman diezaguke Jesusen «presentzia». Izan ere, hor dauzkagu esperientziaren iturrian sua, ogia eta arraina. Batez ere, Eukaristiaren misterio ederrean. Gaur ere «zatozte eta jan» esaten digu Jesusek.

Nola argitu gure gauak? Nola berritu Elizaren bihotzean itxaropena? Nola gozatu gure ezintasunak? Nola lortu emaitzak gure ahalegin saiatuaz? Galdera asko dauzkagu geure neke handien artean egiteko. Nola egin dezakegu aurrera une honetan?

Bistakoa da, nik uste, esperientziaren ezinbestekoa. Askotan esan dugu, baina erremediorik gabe errepikatu beharra daukagu: sinesmenaren esperientzia berritu beharra daukagu gure eliz elkartean. Horretarako egin behar diren prozesuak abian jarri behar dira eta bultzatu. Bestela beti adarretan galduko gara, adar hutsetan, esperientziaren faltan ez baita inolako fruiturik sortzen.

Azken bolada luzean, krisiaz hitz egiten ohituta gaude, bai gizartean eta bai Elizan. Ez genuke horretara ohitu behar. Itsasoaren ertzean zain daukagu Jesus bere presentzia ziurrez. Gauetik goizerako bidea egin behar dugu.

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada.