Igokundea: Testigu

Galería

Esta galería contiene 1 foto

(Igandeko ebanjelioa: Lk 24, 46-53) San Lukasen pasarte honek Jesusen historiaren laburpena egiten du, xumetasun handiz egin ere. Jesusek, bere ageriko bizitzan, Liburu Santuek iragarritakoa bete du: Aitaren borondatearen eskutik, gurutzeko sufrimendua bere gain hartu du, gurutzean hiltzeraino; Aitak berpiztu … Sigue leyendo

Pazkoko 3. igandea

Galería

Esta galería contiene 1 foto

(Igandeko ebanjelioa: Jn 21, 1-19) Ikasleak sakabanatuta ikusten ditugu, behin ostiral santukoa gertatu eta gero. Beren segizioari eusten zion Maisua galdu dute, eta harekin dena. Aurreko lanetara itzuli dira nonbait, berriro ere itsasoan ikusten baititugu beren ontzi eta sareekin. Frustrazio … Sigue leyendo

Urteko 3. igandea: Ebanjelioa hasi da

Galería

Esta galería contiene 1 foto

(Igandeko ebanjelioa: Lk 1, 1-4; 4, 14-21) Ardo onena edan genuen joan zen igandean, guregana etorri den erreinuaren adierazgarri. Mundu berrikoak gara. Jesusengan etorri zaigu mundu berria, bera da mundu berria. Ez gabiltza ideiekin, burutazioekin, teologiekin; maitasunezko historia beregan bildu … Sigue leyendo

Abenduko 3. igandea: Gure betebeharrak

Galería

Esta galería contiene 2 fotos

(Igandeko ebanjelioa: Lk 3, 10-18) Abenduak Eguberrira begira jarrita gauzka. Erosketak, prestakizunak, argiak, eskaparateak, musikak… Egia da, kanpoko soinu deigarri horien ondoan badira bestelakoak: krisia, etxegaltzeak, langabezia, manifak, soldata extrarik eza… Alde batetik, deika ari zaizkigu gasta dezagun eta, bestetik, … Sigue leyendo

Abenduko 2. igandea: Koskak berdindu

Galería

Esta galería contiene 1 foto

(Igandeko ebanjelioa: Lk 3, 1-6) Esperantzaren deiak altxarazi eta zutik jarri gaitu Abenduaren argitan. Jauna badator! Baina, gauzak ez dira automatikoak izaten, ez giza mailan, ez sinesmen mailan. Gertaera guztiek izaten dute prozesu bat, bide bat, prestaera bat. Prozesuaren emaitza ere ez da … Sigue leyendo

33. igandea: Ipuin bat

Gure etorkizuna zer izango ote da? Munduaren etorkizuna, zer? Denok geure barruan daramagun galdera dela esango nuke, galdera sakona eta egin dezakegun serioena. Galdera honi eman beharreko erantzuna nik bila dezaket neure fedean; eta beste batek bila dezake beste nonbaiten; baina etorkizunak guztiok kezkatzen gaitu. Gure borroka, lan, sufrimendu eta nahiek izango ote dute azkenean inolako fruiturik? Gure gizadiaren historia mindua nola eta zertan burutuko ote da?

Galdera hauei erantzunak ematen hasita, eztabaida azkengabekoan sartuko ginateke, seguru asko. Zientziak ez baitezake ezer esan honetan. Zenbaitek berehalako ondorioa ateratzen du: «Zientziak argitzen ez badu, ez dago ezer mundu honen ondoren; niretzat, zientziak argi dezakeena bakarrik da egia».

Etorkizunik ezak, noski, halako ondoez sakona sortzen digu barruan: Etorkizunik ez izatekotan, zertarako izan dira gure sufrimenduak eta gure lanak eta? Zer sentidu dauka horrek guztiak?»

Oraindik ez da denbora asko, H. Nowenn idazleari ipuin bat irakurri diodala. Libreki kontatuta honelatsu dio: «Bi haur bikiak, erneberriak, beren amaren sabelean zeuden artean. Haur neskak (neska izan behar!) honela esaten dio bere anaiari: “Badakizu zer? Sumatzen dut, hemendik irtendakoan beste bizitza bat dagoela. Ez dela dena hemen amaitzen. Ez dakit zer, baina beste zerbait badago”. Haur mutikoak: “Nondik atera duzu horrelako erokeria? Bizitza hau hemen hasten da eta hemen bukatzen da, ez dago besterik”.

Isilune baten ostean, berriro ere neskak: “Beste zerbait esan behar dizut: uste dut, hemendik irtendakoan ama bat ikusiko dugula aurrez aurre. Hemen barruan sumatu besterik egiten ez dugun ama ezagutuko dugula”. Mutikoak haserre: “Zureak egin du. Gure bizitzak daukan gozotasun guztia, hemen daukaguna da. Ilunpetan gaude, baina gutxienez berotasuna eta janaria ematen zaizkigu. Goza ezazu hemengoa, ez dago amarik eta”.

Isilune luzea oraingoan. Baina neska ez zegoen isiltzeko: “Gehiago ere esan behar dizut: azken boladan sentitzen ditugun estualdi eta taupada eta ondoezek, beste bizitza horretara joateko unea erakusten digutela; samin hauek bizitza berriaren atarikoak dira”. Mutikoa bere onetik atera zen: “Ez dauka inolako sentidurik esaten duzunak. Zeure irudimenaren fritua da dena. Goza dezagun hemengoa, ez dago eta beste ezer”.

Ipuina da, baina adierazgarria. Amaren sabel ilunetik atera ginenok badakigu beste bizitza bat badagoela. Sabelaren ilunpetan, ordea, ez dago jakiterik. Geroko esperientziak bakarrik ikusten du, aurrez inork ikusi ezin duena. Amaren sabeleko bizitza atarikoa da, beste bizitza argi eta libre baten atarikoa.

Halatsu esan dezakegu geure bizitzaz ere. Mundu honetako bizialdi hau, beste bizitza argi eta libre baten atarikoa da. Ama bat ikusiko dugu. Hemen sumatu besterik egiten ez dugun Jainko Ama, aurrez aurre ikusiko dugu eta beraren besoetan gozatuko dugu. Orain bizi ditugun ezinak eta estualdiak eta saminak, beste bizitza berrira jaio­tzeko ordu ederraren adierazgarri besterik ez dira.

«Zeru-lurrak igaroko dira, baina nire hitzak ez dira igaroko». Ondo egiten du kristauak mundu honetako bere borrokan, gizadia hobetzeko borroka larri eta azkengabeko honetan, beste bizitza baten esperantzari indarrean eutsiz.

Egiten duen lanaren eta borrokaren fritua hemen ikusten dena bakarrik balitz, ez dakit mereziko lukeen! Baina hemengo borroka hau merezi du geroko bizitza beteak. Geure barruak, munduaren historiak, geure sufrimenduak eta heriotzak, beste zerbaiten susmoa eta gogoa sortzen digute era askotara.

Bada etorkizuna. Bada ilunbearen ondoren argia. Zilbor-hestea etetean, bada Ama! Bai horixe!

Bederatziurrena 9: Esperantza zerbitzaria da

Esperantzari gagozkiolarik, eta esan ditugunak esanda, halako arrisku bat badugula iruditzen zait, eta arriskua da, esperantza bakoitzak beretzako birtute bezala ikustea. Esperantzaren sujektu bezala «ni». Baina kristau-esperantzak jartzen digun eginkizuna, «ni» hori «gu» bihurtzea da. Eta gu horretan, gizakiok ez ezik kreazio osoa ere sar­tzen da.

Esperantzaren izaerari berari dagokio ingurukoen etorkizunaren ardura eta interesa izatea. Normala, itxaropena maitasunari estu lotua dagoenez. Eta esperantzak, gainera, bere dinamikari eutsi nahi badio, «esperantza ororen kontra espero izanez», sinesmenari lotua iraun beharko du beti. Esperantzak, sinesmenak eta maitasunak, bata bestearen eskutik doazen hirukotea osatzen dute.

Esperantza jatorrak, kontuz ibili behar du ihesbide faltsuetan galdu gabe. Giza bihotzak desio hain sakonak ditu, ez da zaila asegarrien bila harat-honat ibiltzea, bidea galduta. Gizadiaren zorion betea bilatzen duten giza utopien historia luzea hor dago. Hor daude terapia eskaintzen duten dei gezurrezkoak. Hor daude automedikazioa, farmakoak, lasaigarriak, alkohola, drogak… Terapia eskaini eta kalamidade sozial galanta eragin!

Erlijiozko irtenbide faltsuak ere izan dira eta badira. Benetako ahalegin zintzoen ondoan, lotura handiagora daramaten joku erlijiosoak dira. Hain da erraza nonbait gure desio handia engainatzea!

Honek guztiak erakusten digu gure esperantzak beti Jainkoaren Hitzari lotua joan behar duela. Hor dauzkagu eder asko Profeten pro­mesa-hitz dotoreak! Argi-ilunetan bizi garen bitartean, Jainkoaren Hi­­tzak eusten digu argitan eta itxaropenean. Gaur gure eliz elkartean esperantza gehien eragiten digun errealitatea, Jainkoaren Hitzaren in­guruan sortu diren taldeen kopurua da. Leial jarraituko al dute!

Era honetan sendotutako esperantzak zeregin ederra dauka gaurko Elizan eta gaurko gizartean, esperantza zerbitzatzea. Esperantzak giza historian txertatua behar du bizi, eta horrek misio jakina ematen dio gizon-emakume guztien artean.

Aurrena, Elizaren esperantza hauspotzea. Jesusek esan zigun zein­tzuk ziren erreinuaren ezaugarriak: gaixoak sendatzen zirela, herrenak bazebiltzala, gorrek entzuten eta itsuek ikusten zutela eta pobreei Berri Ona hots egiten zitzaiela. Itxura eskasean izanda ere, egintza harrigarriak! Gaur ere ezaugarri eskasak bizi ditugu Elizan, baina ez dugu eskandalizatu behar itxuragatik. Kontua da, ezaugarri apalez izanda ere, Jesusen Berri Onaren eskaintza handia ahaleginez egitea.

Eta bigarren, gizartearen esperantza kontsolatzea. Badakigu gizartean ez zaigula leku oso bistosoa uzten. Eliza ahuldua dago gure Europa zaharrean. Baina, oraindik ere Elizak badu zer eskainia eta zer emana. Eta, batez ere, Jesusen Berri Ona daukagu eskaintzeko. Ateak ixten zaizkigula eta, ezin dezakegu gizartea Jesusen Berri Onik gabe utzi.

Bakoitzak, gauden lekuan eta daukagun bidez, esperantza zerbitzatu behar dugu gizarte honetan. Kristau politikariak politika leiala eginez. Kulturan ari denak kultura gizalegezkoa eginez. Gizon edo emakume publikoak, guztien arteko baketzea eta berradiskidetzea bultzatuz. Komunikabideetan ari diren kristau kazetariek ere ez lukete ahaztu behar asko daukatela egiteko gizarteari esperantzan eusteko.

Gure herria, esperantza zauritua daukan gure herria, mezu esperan­tzazkoen beharrean dago. Eta guri dagokigu esperanntza hori zerbitza­tzea gure Elizan eta gure herrian. Denon artean, bideratuko ote dugu azken aldiko Esperantza betea!

Bederatziurrena 8: Hasierako maitasunera itzultzen

Pobre izan behar da esperantza ikasteko, esaten genuen atzo. Eta gaur, itxaropenaren ikasketak ezinbesteko duen beste jarrera bat aztertu behar dugu: esperantza ikastekotan, barrutik hasi behar da. Apokalipsi liburuan Efesoko Elizari egiten zaion salaketa, argigarria da: Efesoko Eliza oso ondo dabil eta oso ondo ari da, ekimen handiz eta sendotasunez. Baina, «hasierako maitasuna galdu du­zu –esaten zaio–; begira ezazu non erori zaren, eta itzul zaitez lehenera». Hori da: esperantza ikasteko, lehenengo maitasunera itzuli be­har dugu, hasierako maitasun freskora.

Eliz elkartea edo beste erakunderen bat berritu nahi dugunean, betiko gure arriskua izaten da kanpotik hastea. Antolaketa aldatu, indarrak hobeto aprobetxatzeko bideak egin, plangintza gaurkotua eratu, programak… Eta bide horretatik antzutasuna seguru daukagu. Egiturek ez dute nekea eta dezepzioa besterik sortzen. Lor daiteke denak ongi funtzionatzea. Baina antolaketak ez du bizirik eta pozik eta esperantzarik sortzen.

Beraz, azalean gelditzea, kanpokoaz konformatzea, ez da bide emankorra. Eliz elkartea berritzekotan, barrutik hasi behar da, fededun bakoitzaren bihotzetik. Berrikuntza egokiak sinesmena behar du, esperien­tziaz igurtzitako sinesmena, segizio leialean landua, el­kartean bizia eta ebanjelizazioaz arduratua. Kontua da, Ebanjelioak ematen dizkigun gako hauek odolera pasatzea.

Nola pasa esperientzia horiek odolera? Bistakoa da lan espiritual inportantea egin beharra daukagula. Barruko lana egin apaltasunez, pazientziaz eta iraupenez. Garai bateko jakabideek ez gaituzte gaurko eliz bizieran betetzen, ez zaizkigu egokiak iruditzen; horiek utzi, baina beharbada ez dugu bide berririk aurkitu, ez dugu barruko lana egiteko aukera berririk aprobetxatu. Eta hori, eliz elkarteak bere osoan planteatu behar du, baina fededun bakoitzak ere bai. Nire ba­rruko beharrari erantzun egoki bat bilatzea inportantea da.

Barruko balioak lantzen ez diren lekuan, esperantza moteldu eta galdu egiten da. Eta esperantzaren faltan, gure jarrerak gogortu, kalzifikatu egiten zaizkigu. Boluntarismo handiaz joka genezake, baina barruan, zainetan, esperantzaren odola falta baldin bada, ez dugu pozik izango, eta pozik gabe, kito!

Barruko lana egiten badugu, ordea, bizia edertzen hasten da, emaitza berridun landareak indartzen dira, eta espiritua loretu egiten da gure bihotzean. Konfiantza sortzen da, leialtasuna pozten da, ardurak hartzeko arnasa berritzen da.

Barruko lan honetatik indartzen zaigun esperantzak bide egokian jartzen du gure jokabidea: ez dugu berehalako arrakasta bilatuko, leialtasuna baizik; ez dugu gure arduretan geure burua kulpabilizatuko; ez gara eginbehar itoan urduri estutuko; ez dugu pastoralgin­tzan presa estutzailerik biziko; ez gara tristeziaren ezintasunean eroriko.

Konfiantzaz, leial, arduratsu, egile bare, pazientziaz… eta pozik, Espirituak ematen duen pozez pozik!

Hauxe da, adiskide, Espirituak, barne-lana sustatuz, guregan egin nahi duen miraria, esperantzaren mirari ederra. Gure etorkizuna «hasierako maitasunean» daukagu. Hartara itzultzeko barne-lana, lan ederra, egin behar dugu atergabe.